ErwinWendy.nl

Mees in ondertussen alweer een paar weken thuis. Het is 4 weken geleden sinds zijn operatie. De afgelopen weken zijn behoorlijk onrustig geweest. Bij thuiskomst was Mees behoorlijk uit zij ritme:  ’s nachts niet doorslapen en in paniek hysterisch wakker worden.

Het eten gaat stapje voor stapje beter. Avondeten gaat best goed, maar brood is nog erg wisselend. Soms eet hij de binnenkant van een boterham goed op, soms blijft het in zijn gehemelte plakken of zit het zelfs in zijn neus en hoeft het allemaal niet zo van hem. Daarnaast drinkt hij natuurlijk nog steeds zijn melk. Fruit (gepureerd) vind hij heerlijk.

Ondertussen kruipt hij als een Formule 1 wagen en sinds kort lukt het hem om achter de loopkar zelf op te staan (zonder dat deze wegrijdt) en ermee weg te rijden. Hij vind dat geweldig. Al dat gesport levert ook de nodig ook de nodige blauwe plekken: gisteren kroop hij over de salontafel naar de TV tafel, maar daar zat een gat tussen van 20cm die hij niet zag, gevolg blauwe plek op zijn wang. ‘s Middags buiten stond hij aan het tuinstoeltje van Roos dat omviel, zodat hij met zijn hand klem kwam te zitten tussen stoel en een houten balkje: snee in zijn vinger. De poezen vind hij ook heel erg interessant, maar met name Spot hoeft hem niet te dichtbij te hebben. We moeten goed opletten dat ze niet uithaalt (het begint met vriendelijk wegduwen zonder klauwen, maar uiteindelijk…). Dus hij heeft ook een kras op zijn gezicht.

Geluid maken is ook een ding wat hij de hele dag door doet. Geen variatie in wat hij zegt, maar in vele toonaarden horen we de hele dag mamamamamamamama…… wat wij nu steevast beantwoorden met papa misschien dat hij dat een keer oppikt, haha.

Gisteren zag ik dat er eindelijk (na 4 maanden) weer een tand doorkomt: de linker boven tand. Dus we zijn weer flink aan het druppelen en verdoven. Daarnaast krijgt hij sinds donderdag oordruppels om zijn enigszins ontstoken loopoor wat rust te geven. Het toedienen van de druppels is in ieder geval een werkje om met twee personen te doen.

“Waarom?”

Roos is tegenwoordig haar oren verloren hebben we het idee. Luisteren is iets wat ze niet zo goed doet. We proberen haar de kunst van het fietsen bij te leren, maar dat gaat nog niet zo goed en vind ze daardoor ook niet interessant. Met haar loopfietsje daarentegen is ze razendsnel en dat vindt ze ook heerlijk. Steppen kan ze als de beste.

Praten doet ze honderuit, de mond gaat ‘s morgens open met “ik BEN wakker! en staat niet stil tot ze ‘s avonds weer in bed ligt en afsluit met liedjes en verhalen die ze in haar eentje nog in bed ligt te vertellen. Ze is momenteel helemaal “into” tellen. Alles wordt geteld. Ik vertrouw haar m’n belastingaangifte  nog niet toe, maar het gaat eigenlijk best goed. Ook valt ons op dat de laatste week steeds meer de vraag “waarom?” gesteld wordt. Leuk om op alles een antwoord te moeten verzinnen, wat soms nog best lastig is… En het stopwoordje “hé?” lijkt ook ingevoerd. En als je dingetjes even niet meer weet, of niet weet wat je moet doen…dan is er wel iemand die je dat kan vertellen;-)

Gisteravond hebben we Mees (voor de 3e keer) mee naar huis genomen. De artsen vonden het goed genoeg gaan om het thuis verder te proberen. In eerste instantie had ik nog zoiets van laten we nog 1 nacht in het ziekenhuis proberen,  aangezien de nacht van vrijdag op zaterdag “nogal” onrustig was, maar aan het einde van de middag besloten we toch om hem toch mee te nemen.

Nu is Mees dus weer thuis en proberen we weer een normaal ritme voor hem te creëren: normale tijden eten en papa of mama slaapt niet naast je bed.

Hier een foto van Mees in zijn element:

Goed nog even terugkomend op de afgelopen 24+ uur…

Wat heeft de nacht ons gebracht? Mees heeft niet meer hoeven overgeven gelukkig. Helaas bleef hij nog wel zwaar aan de diarree. Op aanraden van de huisarts hebben we hem ORS, melk en Roosvicee stop gegeven. Het mocht allemaal niet baten. Hij bleef ieder uur een schone luier en romper nodig hebben. We waren al overgestapt op pamper maat nummer 3 en om niet het steeds het bed en/of zijn slaapzak te moeten verschonen (je hebt er maar zoveel val) hebben we na de pamper 3 en romper, daaover nog een pamper 4 gedaan. Dit deed de schade enigszins beperken. Om kwart over een vannacht was het weer raak, alles zat onder. Ook weer drinken aangeboden, luier moeten verschonen, even Mees in de wasbak zetten om hem te wassen en weer van voren af aan beginnen. Hij heeft dacht ik ook nog even een tukje gedaan tot een uur of drie. Op dat moment begon onze ORS op te raken. We gingen het in ieder geval niet meer redden tot 8:00u (dan konden we onze eigen huisarts bellen). Dus we hebben de huisartsenpost gebeld met de vraag of we het op onze manier konden uitzingen tot de ochtend (Roosvicee en melk geven en het restant ORS). In principe wel, al had hij Mees wel graag gezien. Dit leek ons niet heel praktisch aangezien we eerst 10 km moesten rijden met de kans om gewoon weer terug naar huis gestuurd te worden. Dit wilden we Mees niet aandoen.

Vanaf toen ging het snel; ipv elk uur een luier te moeten verschonen ging de tijd naar 15 minuten en begon Mees te krijsen om drinken. (Hij heeft zich in korte tijd zelf aangeleerd om de fles vast te houden, aangezien wij ook onze handen vol hadden met verschonen) Weer de huisarts gebeld, maar die was visite aan het rijden en we zouden teruggebeld worden als hij terug was. Dit duurde even, geen idee hoe lang. Ondertussen hadden wij tassen ingepakt en alles voorbereid om naar de huisartsenpost te rijden en wellicht door te kunnen naar het ziekenhuis. Hup de auto in om half 6. Mees was ondertussen vel over been, al hadden we het ergste eerder die nacht al wel gehad denken we, met holle ogen met zwarte kringen en je kon zijn ribben tellen.

De huisarts vond dat hij inderdaad wel wat uitgedroogd leek te zijn en stuurde ons door naar het ziekenhuis. Naar de kinderpoli? Nee… direct naar de kinderafdeling. Daar was, bleek uit het telefoongesprek met de afdeling, dat Mees nog wel bekend was…

Bij het ziekenhuis aangekomen, zijn we rond half 7 in de spoedkamer gezet en is Mees gewogen. Hij toen nog maar 7940 gram, tov van 8350 gram toen hij maandag werd opgenomen, en dat terwijl hij eigenlijk sinds 4:00u constant aan het drinken was (ongeveer 200ml per half uur denk ik als ik dit vergelijk met wat hij in de spoedkamer dronk in een half uur). Na het wisselen van de wacht (nachtzusters met ochtenddienst en ook kinderarts) werd er bloed bij Mees afgenomen om te zien of hij uitdroging verschijnselen had. Dit probeerden ze mbv een een infuus wat ze voor de zekerheid maar aanbrachten. Rond kwart over 9 hoorden we de uitslag. Hij was uitgedroogd genoeg om weer opgenomen te worden. Ook wilden ze kijken of hij wellicht een virus had (Noro, rota en nog een ander, dus moesten we en poep sample geven). Rond half 10 werd hij nogmaals gewogen en woog hij ondertussen alweer 8300 gram! Hij dronk nog steeds constant. Dit keer alleen ORS, want de verpleegsters vertelden dat als je ORS met iets anders mengt wat wij dus deden), dat je buik dan nog steeds van slag zou blijven.

Mees zag er toen gelukkig al niet meer zo slecht uit en viel op zijn kamertje in slaap.

De middag heeft hij zelfs wat gespeeld in zijn wieg en gelachen. Hij was zeker wat opgeknapt, mar nog lang niet boven Jan.

‘s Middags kregen we van de kinderarts te horen dat hij het rotavirus had en dat het erg mooi was dat Mees nog in staat was om zelf het vocht aan te vullen dmv drinken. Morgen krijgen we de uitslag of hij wellicht ook nog het norovirus heeft, maar men verwacht dat de kans op een dubbele infectie klein is.

Vannacht slaapt Wendy bij Mees, morgen ben ik er weer. Ik heb nog aan de kinderarts gevraagd of er zicht op is wanneer Mees weer naar huis mag, en ze zullen hier heel voorzichtig mee zijn. Ik verwacht ergens dit weekend wellicht.